patatjes, patatjes, ik hou zo van patatjes.....

Jaja, het is een feit: arne is een patatjes-fan! Na onze eerste probeerweek die toch niet echt een succes was, gaven we het maar 2 dagen op.  het was toch alleen maar kokhalzen op het lepeltje, en zelfs met een beetje melk wat je wel lust, was het geen succes. Dus het probleem lag bij het lepeltje. Mama zocht vanalles op over hoe we dat wél konden klaarspelen, en na het weekend begonnen we opnieuw. deze keer met een melkpapje, dat je met een dikkere speen toch gewoon uit een flesje kon drinken. en het ging vlotjes binnen. de volgende dagen mixte mama steeds meer worteltjes onder je melkpapje, en nog steeds had je geen klagen. na 5 dagen zaten er ook al patatjes onder je melkpapje, en probeerden we de volgende stap, een flesje waar een flexibel lepeltje op zat ipv een speentje. het was even wennen maar het ging binnen! en zo was je na anderhalve week klaar om patatjes te eten zoals het hoort: zonder melkpapje en met een gewoon lepeltje.
Je eet zelfs al 150 gr en het kan niet rap genoeg gaan. als mama of papa even treuzelt, dan zal je wel eens efkes komen helpen...waardoor de patatjes dan overal hangen, maar ook daar maken we vorderingen...
De komende weken proberen we nog wat andere groentjes uit, en vanaf augustus staat er dan ook fruitpap op't menu.

En omdat er binnenkort een einde komt aan ons schoon leventje, want mama moet weer gaan werken binnen een paar weekjes, gingen we vorige week een eerste keer testen bij de onthaalmoeder. een half dagje stond er op het programma, en mama zag er toch wel tegenop met een klein hartje. 
maar dat was voor niks nodig, want je deed het fantastisch. een beetje spelen, je flesje gedronken, en dan een flink dutje. je was zelfs nog aan 't slapen toen mama je weer ging halen!

En dit weekend hadden we bij moeke en vake ook nog een primeur: je hebt de eerste keer gerold! je lag samen met mama en papa op de mat te spelen op je buik, en ineens viel je om en rolde je naar je rug. een beetje per ongeluk, en je was er zelf van verschoten, maar toen we je terug op je buik draaiden, deed je het nog een keer. dat wordt veel oefenen de komende weken om het misschien binnenkort ook van rug naar buik te kunnen!

...misschien word ik wel lid van de patatjesclub!

Zijn laatste twee'ke

Hij heeft vandaag zijn laatste twee'ke aangedaan...pamper-codetaal waar we tot voor kort ook niks van begrepen, maar waar we nu de basiskennis al van onder de knie hebben.
Het wil zoveel zeggen als: onze Arne is weer wat groter geworden. want na de een'tjes en de twee'kes in de pampers, is onze zoon nu toe aan drie'kes.

En dat onze flinke jongen groter wordt, dat wisten ze ons maandag bij kind & gezin ook te zeggen. Eerst wegen en meten, maar dat is al niet meer zo simpel dan in de eentjes-tijd. onze Arne is een heel beweeglijk manneke, turnt er graag op los, en zo dus ook op de weegschaal van kind en gezin. die schommelde van 6,370 kg naar 6,420 kg. na even afwachten of meneer Arne toch niet eventjes zou willen stilliggen, zei de mevouw van de weegschaal: tja, dan schrijven we maar 6,400 kg op, da's 't gemiddelde. en toen lag Arne ineens stil en zei de weegschaal 6,370 kg. tiens, gevoelig voor een paar grammetjes meer, kleine schat?
Van de weegschaal ging het naar de meter en die wees 62 cm aan. Je blijft mooi je curves volgen, net onder de P25...ook al code-taal...
nog even je hoofdomtrek meten en die is 43,5 cm.
Daarna bij de dokter die weer met 2 ferme spuiten afkwam. een spuitje, ok dan, maar 2...da's toch niet zo leuk. maar we zijn er nu voor een hele tijd vanaf, de volgende keer is pas op 1 jaar. de dokter controleerde nog of je goed kan buikliggen, of je je kan optrekken tot zitten (maar jij ging liever rechtstaan). Hij nam je knuffel eventjes af en gaf hem dan terug om te zien of je al dingen goed kon vastpakken, waarop jij die met beide handjes vastgrabbelde en direct begon op te eten. zo moest de dokter ook al niet meer vragen of je al dingen naar je mond bracht...en ook je brabbeltaaltje werd goedgekeurd.

Deze week ging ook onze petatjes-missie verder, maar veel vorderingen hebben we nog niet kunnen boeken. Die 5 lepeltjes van de eerste dag hebben we nog niet kunnen overtreffen. De 2e dag had je al door met wat we afkwamen en trok je al een vies gezicht bij het eerste hapje.  je werkte de lepeltjes sneller naar buiten dan dat mama ze er kon insteken. De 3e dag had je nog een tactiek bij; lippen stijf op elkaar geklemd en ik doe ze alleen maar open voor mmmmmmmmmmelk!!
Dag 4 kreeg je sneller honger dan verwacht, en waren de petatjes niet op tijd klaar. Toen je dan eerst melk gedronken had en mama je daarna een paar lepeltjes gaf, ging dat vlotter dan de dagen daarvoor. 3-4 lepeltjes gaan er zo al binnen, al is het niet echt enthousiast. maar we blijven volhouden!

iets anders 'nieuws' wat je wel geweldig vindt, is in je stoel zitten. boekjes lezen, muziek maken en met wiebelspeeltjes spelen, gaat véél makkelijker zittend dan liggend. Dus nu eten mama en papa aan de grote tafel, en kan jij er gezellig komen bijzitten. Al moeten we wel nog niet aan een 7-gangen-diner denken, want als 't te lang duurt, ga je nog wel eens slagzij. oefening baart kunst hé!