De laatste loodjes wegen het zwaarst...en inderdaad, de laatste 2 dagen waren lastig. We hadden toch wel al gedacht dat je er ging zijn dit weekend, kleine pruts.
Mama had de voorbije dagen echt last, dikke benen, dikke voeten, dikke handen....en dan die dikke buik nog! Het zorgde er allemaal voor dat ik maar een paar uurtjes per nacht meer sliep, en dan overdag gewoon weer wachten tot het 's avonds was om dan weer niet goed te slapen....pfff, mama had er genoeg van!
Dinsdagavond dan toch weer een lichtpuntje, morgen op afspraak naar de gyneacoloog! Die stelde vorige week al voor om het in te leiden, op woensdag of donderdag deze week. Awel, dan kon ze dat maar ineens doen, vond de mama! Vorige week vond ik dat het nog meeviel en kon er nog wel een beetje bij...maar nu was mama's geduld op!
Dus met die hoop gingen we dinsdagavond - laat - slapen. Papa moest de volgende dag toch niet werken. Maar aan lang uitslapen moest die niet denken, want mama die wou s'morgens nog naar de markt! En dan in de namiddag gyneacoloog en dan hopelijk, misschien, als de gyneacoloog nog wou, 's avonds binnen om in te leiden.
Maar onze planning liep een klein beetje in de war.... 
Woensdagmorgend om 3u werd de mama wakker met buikkrampen, na een kleine 2 uurtjes slapen. Uit bed, naar toilet, weer in bed, liggen draaien, nog eens naar toilet, pfff stomme voorweeën altijd...
Na een goed uurtje werd de papa wakker omdat de mama precies toch wel iets meer pijn had dan anders bij zo'n voorweeën. 't zal wel weer niks zijn, zei de mama, die ook al een beetje aan 't timen was, maar nog totaal geen structuur zag in die (voor)weeën. En als de mama zegt dat de papa mag verder slapen, dan doet die dat ook, dus die draaide zich gewoon om...om even later een paar kniestoten in zijn rug te krijgen. Blijkbaar werd de pijn toch een beetje erger, maar als mama ergens haar benen tegen kon duwen, dan kon ze dat wel opvangen. Arme papa...
Weer een uurtje later had de papa er zijn ochtendgymnastiek al opzitten. Deur openzetten, kersenpitkussentjes gaan opwarmen, deur toedoen, chauffage gaan aanzetten...
wat een papa-in-spé niet lijden kan...
En omdat alles met niks over ging, wou de mama ook nog in bad! Eigenlijk mocht ze wel niet meer, maar ze wou het zeker weten: voorweeën zouden over gaan, en echte weeën niet. Dus de mama om 5u smorgens in bad, en de papa over en weer om vanalles aan te geven.
Na een dik halfuur kwam de mama er weer uit, want het hielp niet, en papa vond dat ze al genoeg water overboord gekieperd had
Dus stelde papa voor om te vertrekken, en begon die alvast het lijstje met wat-er-nog-in-de-valies-moet-op-het-laatste-moment te overlopen. De mama, die was nog altijd niet echt zeker en wou niet naar de kliniek gaan om dan weer naar huis gestuurd te worden. Maar de papa haalde toch zijn gelijk en kreeg de mama zover dat ze zich aankleedde en naar beneden ging. Ondertussen had de mama ook een manier gevonden om die (voor)weeën een beetje draaglijk te maken, in stretchstand duwde ze tegen de muren en "chambrans" en pufte ze erop los. Gelukkig kon de mama niet zo hard duwen of blazen, en bleef ons huisje recht staan.
Dus de papa over en weer met gerief van de kinderkamer naar de auto, en de mama die had hij ondertussen ook beneden gekregen. Maar zwanger of niet, weeën of niet, mama blijft nu éénmaal praktisch aangelegd én koppig. Dus toen ze beneden gekomen, zag dat de wasmachine binnen een kwartiertje gedaan had, wou ze die was eerst nog op het droogrek hangen. En de papa wist al dat je zwangere vrouwen beter niet kan tegenspreken, dus die protesteerde niet voor mama ook nog over strijken begon...
Na een goed uurtje werd de papa wakker omdat de mama precies toch wel iets meer pijn had dan anders bij zo'n voorweeën. 't zal wel weer niks zijn, zei de mama, die ook al een beetje aan 't timen was, maar nog totaal geen structuur zag in die (voor)weeën. En als de mama zegt dat de papa mag verder slapen, dan doet die dat ook, dus die draaide zich gewoon om...om even later een paar kniestoten in zijn rug te krijgen. Blijkbaar werd de pijn toch een beetje erger, maar als mama ergens haar benen tegen kon duwen, dan kon ze dat wel opvangen. Arme papa...
Weer een uurtje later had de papa er zijn ochtendgymnastiek al opzitten. Deur openzetten, kersenpitkussentjes gaan opwarmen, deur toedoen, chauffage gaan aanzetten...
wat een papa-in-spé niet lijden kan...
En omdat alles met niks over ging, wou de mama ook nog in bad! Eigenlijk mocht ze wel niet meer, maar ze wou het zeker weten: voorweeën zouden over gaan, en echte weeën niet. Dus de mama om 5u smorgens in bad, en de papa over en weer om vanalles aan te geven.
Na een dik halfuur kwam de mama er weer uit, want het hielp niet, en papa vond dat ze al genoeg water overboord gekieperd had
Dus stelde papa voor om te vertrekken, en begon die alvast het lijstje met wat-er-nog-in-de-valies-moet-op-het-laatste-moment te overlopen. De mama, die was nog altijd niet echt zeker en wou niet naar de kliniek gaan om dan weer naar huis gestuurd te worden. Maar de papa haalde toch zijn gelijk en kreeg de mama zover dat ze zich aankleedde en naar beneden ging. Ondertussen had de mama ook een manier gevonden om die (voor)weeën een beetje draaglijk te maken, in stretchstand duwde ze tegen de muren en "chambrans" en pufte ze erop los. Gelukkig kon de mama niet zo hard duwen of blazen, en bleef ons huisje recht staan.
Dus de papa over en weer met gerief van de kinderkamer naar de auto, en de mama die had hij ondertussen ook beneden gekregen. Maar zwanger of niet, weeën of niet, mama blijft nu éénmaal praktisch aangelegd én koppig. Dus toen ze beneden gekomen, zag dat de wasmachine binnen een kwartiertje gedaan had, wou ze die was eerst nog op het droogrek hangen. En de papa wist al dat je zwangere vrouwen beter niet kan tegenspreken, dus die protesteerde niet voor mama ook nog over strijken begon...
Goed half 7 had de papa mama in de auto gekregen en was hij niet van plan nog te stoppen voor ze eindelijk in het ziekenhuis waren...
Daar aangekomen werd mama direct aan een monitor gelegd in de arbeidskamer en kregen we eindelijk te horen waar we al meer dan 9 maand op wachtten: het is begonnen!
Mama werd onderzocht, en we hadden nu al een 2cm opening. Dus mama pufte verder en de vroedvrouw kwam met een hele vragenlijst over vis met chocomelk en epidurale verdoving. Aha, dat zag mama misschien straks wel zitten. De vroedvrouw zei dat vanaf 8u de anesthesist er was, en mama er dan één kon krijgen.
Nog even puffen dus maar dat lukte nog wel. Bij het volgende onderzoek om half 9, had mama 4 cm opening. De vroedvrouw zei dat vanaf geen probleem was voor de verdoving, want de trage centimeters waren voorbij. Dus zei de mama dat ze dat wel zag zitten, en een halfuurtje en een paar pijnlijke weeën later was de anesthesist daar. En nog een klein halfuurtje later lag mama rustig in een bed aan een hoop slangetjes en apparatuur alsof er niks aan de hand was. Zelfs over naar het toilet gaan hoefde ze zich geen zorgen meer te maken...wat een leven!
De gyneacoloog kwam toen ook net toe, en die vond dat het wat sneller mocht gaan, dus mocht de vroedvrouw de vliezen breken. Dat wou de papa wel eens zien, maar wat een teleurstelling, want een zondvloed was het niet. Een volgend onderzoek een uur later wees aan dat we bleven steken op 4 cm, dus werd er nog een baxter bijgehaald. Deze keer geen weeënremmers, maar weeënopwekkers. aja, ne mens moet eens alles gehad hebben hé...
Nog een halfuur later waren de weeën nog altijd flauwe piekjes op de monitor, en werd de dosis weeënopwekkers verdubbeld. Het volgende onderzoek, een halfuur later, hadden we weer mooie bergtoppen op de monitor, en iets meer dan 4 cm, dus het ging weer vooruit, maar traag. 11u was het toen, en we probeerden te tellen hoe lang we daar nog zouden zitten. Mama deed een dutje, en papa die begon een dikke boek te lezen, en zo zetten we het lange wachten in...
Tot het volgende onderzoek om 13u...We hoopten om 6 cm, maar waren al blij met een 5 cm. Maar de vroedvrouw had beter nieuws voor ons; 10cm, volledige ontsluiting, we gaan straks verhuizen! De mama en de papa waren allebei ineens nogal van hun melk, en een beetje zenuwachtig...maar veel tijd om te bekomen hadden we niet, want om half 2 werden we door de gang gerold naar de verloskamer. Mama werd geïnstalleerd, papa kreeg een zitplaats op de eerste rij, en om 20 voor 2 werd de gyneacoloog opgebeld en mocht mama al eens wat proberen persen. De weeën volgden elkaar goed op dus mama perste mooi mee zoals gevraagd. een 10 minuutjes later zag de vroedvrouw je hoofdje al, en kon ze ons vertellen dat je veel, zwart en lang haar had. Papa ging eens nieuwsgierig kijken en mama die wou dat ook wel zien, dus werd de spiegel erbij gehaald. En dat gaf ineens een extra energie-boost aan de mama, want nog 10 minuutjes later had ze je hoofdje er al half uitgeperst. En bij de volgende wee moest de vroedvrouw mama even intomen, en om 14u04 was je daar...onze kleine pruts, niet in maar op mama's buik!
Daar aangekomen werd mama direct aan een monitor gelegd in de arbeidskamer en kregen we eindelijk te horen waar we al meer dan 9 maand op wachtten: het is begonnen!
Mama werd onderzocht, en we hadden nu al een 2cm opening. Dus mama pufte verder en de vroedvrouw kwam met een hele vragenlijst over vis met chocomelk en epidurale verdoving. Aha, dat zag mama misschien straks wel zitten. De vroedvrouw zei dat vanaf 8u de anesthesist er was, en mama er dan één kon krijgen.
Nog even puffen dus maar dat lukte nog wel. Bij het volgende onderzoek om half 9, had mama 4 cm opening. De vroedvrouw zei dat vanaf geen probleem was voor de verdoving, want de trage centimeters waren voorbij. Dus zei de mama dat ze dat wel zag zitten, en een halfuurtje en een paar pijnlijke weeën later was de anesthesist daar. En nog een klein halfuurtje later lag mama rustig in een bed aan een hoop slangetjes en apparatuur alsof er niks aan de hand was. Zelfs over naar het toilet gaan hoefde ze zich geen zorgen meer te maken...wat een leven!
De gyneacoloog kwam toen ook net toe, en die vond dat het wat sneller mocht gaan, dus mocht de vroedvrouw de vliezen breken. Dat wou de papa wel eens zien, maar wat een teleurstelling, want een zondvloed was het niet. Een volgend onderzoek een uur later wees aan dat we bleven steken op 4 cm, dus werd er nog een baxter bijgehaald. Deze keer geen weeënremmers, maar weeënopwekkers. aja, ne mens moet eens alles gehad hebben hé...
Nog een halfuur later waren de weeën nog altijd flauwe piekjes op de monitor, en werd de dosis weeënopwekkers verdubbeld. Het volgende onderzoek, een halfuur later, hadden we weer mooie bergtoppen op de monitor, en iets meer dan 4 cm, dus het ging weer vooruit, maar traag. 11u was het toen, en we probeerden te tellen hoe lang we daar nog zouden zitten. Mama deed een dutje, en papa die begon een dikke boek te lezen, en zo zetten we het lange wachten in...
Tot het volgende onderzoek om 13u...We hoopten om 6 cm, maar waren al blij met een 5 cm. Maar de vroedvrouw had beter nieuws voor ons; 10cm, volledige ontsluiting, we gaan straks verhuizen! De mama en de papa waren allebei ineens nogal van hun melk, en een beetje zenuwachtig...maar veel tijd om te bekomen hadden we niet, want om half 2 werden we door de gang gerold naar de verloskamer. Mama werd geïnstalleerd, papa kreeg een zitplaats op de eerste rij, en om 20 voor 2 werd de gyneacoloog opgebeld en mocht mama al eens wat proberen persen. De weeën volgden elkaar goed op dus mama perste mooi mee zoals gevraagd. een 10 minuutjes later zag de vroedvrouw je hoofdje al, en kon ze ons vertellen dat je veel, zwart en lang haar had. Papa ging eens nieuwsgierig kijken en mama die wou dat ook wel zien, dus werd de spiegel erbij gehaald. En dat gaf ineens een extra energie-boost aan de mama, want nog 10 minuutjes later had ze je hoofdje er al half uitgeperst. En bij de volgende wee moest de vroedvrouw mama even intomen, en om 14u04 was je daar...onze kleine pruts, niet in maar op mama's buik!
Vanaf nu geen kleine pruts meer, maar onze stoere zoon ARNE!
Ook al deed de vroedvrouw ons eventjes verschieten toen ze zei dat je een poppemie was, maar ze had niet goed gekeken. Neenee, je bent wel degelijk een stoere vent, met alles erop en eraan, 3kg100 en 49,5 cm!
Terwijl wij even met je konden kennis maken, en jij nieuwsgierig rondkeek, kwam de gyneacoloog net te laat toe. Ze mocht alles afwerken en haalde de moederkoek er nog uit, en naaide een klein scheurtje binnenin. Een knipje was niet nodig geweest, daarvoor ging alles te snel.
Nadat je je eerste pamperinhoud op mama's buik gedeponeerd had, werd je voor verder onderzoek eventjes meegenomen onder het wakend oog van papa. Op je eerste rapport kreeg je 9/10, en toen mochten we met ons 3tjes naar de kamer.
We moesten je wel lekker warm ingeduffeld houden voor de rest van de dag, maar dat was geen probleem. Want het vele bezoek dat nog langskwam, knuffelde je met veel liefde!
Ook al deed de vroedvrouw ons eventjes verschieten toen ze zei dat je een poppemie was, maar ze had niet goed gekeken. Neenee, je bent wel degelijk een stoere vent, met alles erop en eraan, 3kg100 en 49,5 cm!
Terwijl wij even met je konden kennis maken, en jij nieuwsgierig rondkeek, kwam de gyneacoloog net te laat toe. Ze mocht alles afwerken en haalde de moederkoek er nog uit, en naaide een klein scheurtje binnenin. Een knipje was niet nodig geweest, daarvoor ging alles te snel.
Nadat je je eerste pamperinhoud op mama's buik gedeponeerd had, werd je voor verder onderzoek eventjes meegenomen onder het wakend oog van papa. Op je eerste rapport kreeg je 9/10, en toen mochten we met ons 3tjes naar de kamer.
We moesten je wel lekker warm ingeduffeld houden voor de rest van de dag, maar dat was geen probleem. Want het vele bezoek dat nog langskwam, knuffelde je met veel liefde!
