Kerstkindje?

Lieve kleine pruts,

Je bent waarschijnlijk een beetje ongeduldig aan 't worden, want je hebt ons eens goed doen verschieten deze week...

Maandagavond kreeg je mama een branderig gevoel op haar blaas, en om de 5 minuten kon ik naar het toilet lopen. pff, dacht ze, een blaasontsteking. Maarja, niks aan te doen, dat pakken we er wel bij.  Ik stempelde dapper nog een beetje voort aan de kaartjes, want papa was toch nog niet thuis.
Na een goed halfuur werd het echt niet meer comfortabel om te zitten, dat branderig gevoel werd maar sterker, dus besloot ik te gaan liggen in de zetel. En zo lag ik om iets na 6, gezellig in mijn pyjama in de zetel. Het branderig gevoel ging niet echt over, maar het voelde wel iets minder ambetant dan zittend op een stoel. Maar toen kreeg ik er ook nog steken in mijn rug bij, zo rechtsonder, ter hoogte van mijn nieren...denk ik, want ik ben natuurlijk geen dokter. En nog nooit last gehad van mijn nieren of blaas, dus k zou ook niet weten hoe dat voelt. Maar ik dacht dat dat allemaal wel bijeen hoorde, nieren-blaas, ik herinnerde me precies toch wel vanop school vroeger dat dat iets met elkaar te maken heeft. Dusja, gewoon ff doorbijten, komt wel goed....dacht ik...
Jij trappelde ondertussen vrolijk nog wat rond in mijn buik, dus ik maakte me niet echt zorgen dat er iets mis was met jou. Je liet duidelijk voelen dat er nog veel leven in mijn buikje zat!

Na een halfuurtje werd die rugpijn altijd maar erger, liggen deed geen deugd meer, zitten ook al niet, en rondwandelen had ook niet veel effect.

Ik begon me toch een beetje af te vragen of het wel normaal was, maar de gyneacoloog kon ik niet meer bereiken want die was al naar huis.  In de prenatale lessen in 't ziekenhuis hadden ze ons gezegd dat we bij twijfel altijd mochten langskomen, dan controleerden ze ons even op de monitor en konden we gerust zijn. Maar ik voelde je nog goed stampen, dus ik was zeker dat alles in orde was met jou. Toch maar even naar de papa bellen, om te vragen wat ik zou doen en hoe lang die nog zou wegblijven. Natuurlijk kon ik die dan net niet bereiken, dus belde ik maar naar moeke. Die is immers ook zwanger geweest, dus ze zou wel weten wat het was. Ze stelde voor om toch maar even op controle te gaan en 5 minuutjes later stond taxi papa al voor de deur en waren we op weg naar het ziekenhuis.
Aangekomen in de materniteit werd ik aan de monitor gelegd en kon ik jouw hartje snel en goed horen kloppen. Zie je wel dat alles in orde was!
Maar er werd ook nog een andere waarde gemeten op mijn buik, "TOCO". Die waarde moest normaal in rust 10 zijn, maar ik haalde pieken van 40. Dat was dus niet goed en wees op lichte weeën.
Euh....weeën? ik wist even niet goed wat ik hoorde...dat was wel nog 2 maand te vroeg hé, kleine pruts. En vorige week was je nog niet eens ingedaald!
Ondertussen was je papa ook al in werktenue, recht uit zijn camion, gearriveerd in het ziekenhuis.
Ik werd nog verder onderzocht en bleek al 1 cm opening te hebben. De gyneacoloog werd opgebeld en die besloot me te houden in het ziekenhuis. Ik kreeg een baxter met weeënremmers voor 48u, en nog een spuitje om jouw longskes te doen rijpen. Voor als je niet meer kon wachten....
Serieus verschoten en nog niet helemaal bekomen, hoopten we toch dat je nog wat bleef zitten.  Het enige wat ik kon doen was plat liggen, en een hele hoop spuitjes en prikjes ondergaan.
Je papa haalde nog wat gerief op thuis en zo moest ik dus een paar nachtjes blijven.

Dinsdag werd ik een paar keer aan de monitor gelegd, en jij liet je goed horen! je hartslagjes waren  zoals ze moesten zijn, dus je kreeg goeie punten van de verpleegsters. De weeënwaarde was al beter,  dus de medicatie leek wel te helpen. 's Avonds kwam ook de gyneacoloog nog langs voor een uitgebreider onderzoek. En we konden je nog eens zien op de echo! Op iets meer dan een week tijd was je goed verdikt, 250 gr erbij. Dus nu al 1,650 kg. Weer goeie punten, want hoe meer je weegt, des te beter moest het toch zo zijn dat je al wou komen.
Blijkbaar was je op die week ook ingedaald, want de gyneacoloog kon je hoofdje al voelen. Ik had nog steeds 1 cm opening en de baarmoederhals was nog 3cm lang. Als dat zo bleef, hadden we nog een grote kans om terug naar huis te mogen. Nog een spuitje voor je longen, en dan maar flink rusten en duimen dat ik toch nog even terug naar huis mocht, want zo nog 2 maand in 't ziekenhuis, dat zou wel lang zijn hé....
Als ik naar huis zou mogen, zou het wel met verplichte platte rust zijn, maar dat had ik er allemaal wel voor over.  We zegden ons weekendje af en duimden dat ik mijn verjaardag niet in 't ziekenhuis moest vieren...

Donderdag in de voormiddag mocht de medicatie eindelijk weg, en moest ik nog 24u blijven voor observatie. 's Avonds nog eens aan de monitor en er was nog wat weeënactiviteit, dus nog even afwachten tot vrijdagmorgend. Deze morgend was alles prima op de monitor en was ik eindelijk van die baxter vanaf. Nog even wachten op een onderzoek van de gyneacoloog...en dat bleek nog steeds 1 cm opening te zijn en 3cm baarmoederhals, dus mocht ik met goeie punten en strenge voorwaarden naar huis! Platte rust dus en niks doen, om je nog zoveel mogelijk dagen in mijn buik te houden.
't Zal niet makkelijk worden voor mama, maar ik doe mijn best, als jij dat ook belooft?
Dus blijf nog maar even gezellig zitten, wij zijn ook wel een beetje ongeduldig en kunnen ook niet meer wachten tot je er bent. Maar nog een paar weekjes, dat moet ons wel lukken hé, zodat je net groot en sterk genoeg bent om bij mama op de kamer te mogen slapen!
En ook....je kaartjes en doopsuiker zijn nog niet klaar! Dus nog eventjes geduld, want jij krijgt de mooiste kaartjes en de coolste doopsuiker! Flink zijn hé!!