Weer een weekje verder...

Hey kleine pruts,

32 weken zijn we nu, dus we zijn weer een weekje verder sinds we naar huis mochten uit het ziekenhuis. Flink gerust zoals dat moet en je zit dus nog altijd veilig in mijn buikje. Maar ik doe het niet helemaal alleen ze, ik word goed gesoigneerd. De eerste 3 dagen van deze week werd ik overdag thuis, bij moeke en papa vertroeteld. Moeke zorgde 's avonds ook voor warm eten, dus dan moest onze papa gewoon nog zijn voeten onder tafel schuiven als die van zijn werk kwam, gemakkelijk hé! Woensdagavond was het kerstfeest, maar dat was wat lang rechtzitten waardoor ik last kreeg in mijn buik. Omdat we een kerstkindje niet echt zagen zitten, zijn we dan maar vroeger naar huis gekomen. Jammer, maarja, we halen het volgend jaar wel in, en dan met jou erbij hé!!

Donderdag met Kerst kwamen jouw moeke, ......(vake?), nonkel/peter geertje en tante titsia aka tati naar hier, zodat wij de verre rit naar westmeerbeek niet hoefden te maken. Weer hoefden we niks te doen, want ze brachten zelf cake mee. En nog soep en een lasagne ook voor de volgende dag. Als het nog lang gaat duren, gaan we dat nog goed gewoon worden, die traiteurs-aan-huis!

En voor de rest van de week was papa gewoon thuis, dus kon ik hier thuis gesoigneerd worden. Kuisen, koken, wassen, strijken, hij doet het allemaal! het enige wat ik moet doen is rusten, rusten,.....en tussendoor al eens een half uurtje aan de kaartjes werken, want die moeten ook nog afgeraken hé! Maar ze zijn bijna helemaal af, dus dan moeten we ons daar ook al geen zorgen meer over maken hé. En papa die heeft ondertussen ook al iets prachtig ineen geknutseld voor de doopsuiker, en daar is ook niet zoveel werk meer aan.

Vorig weekend is ook al jouw alles-in-1 buggy gearriveerd. Papa heeft alles al uitgepakt en uitgetest, de wandelwagen, draagmand, maxi-cosi. Jaja, we zien het al volledig zitten om te gaan wandelen met jou!

Maar toch nog even mooi blijven zitten hé, in je veilige nestje. En ondertussen nog flink bijkomen, zodat je sterk genoeg bent. Vrijdag moeten we weer op controle naar de gyneacoloog, wat denk je...gaan we voor de 2 kg? 

Kerstkindje?

Lieve kleine pruts,

Je bent waarschijnlijk een beetje ongeduldig aan 't worden, want je hebt ons eens goed doen verschieten deze week...

Maandagavond kreeg je mama een branderig gevoel op haar blaas, en om de 5 minuten kon ik naar het toilet lopen. pff, dacht ze, een blaasontsteking. Maarja, niks aan te doen, dat pakken we er wel bij.  Ik stempelde dapper nog een beetje voort aan de kaartjes, want papa was toch nog niet thuis.
Na een goed halfuur werd het echt niet meer comfortabel om te zitten, dat branderig gevoel werd maar sterker, dus besloot ik te gaan liggen in de zetel. En zo lag ik om iets na 6, gezellig in mijn pyjama in de zetel. Het branderig gevoel ging niet echt over, maar het voelde wel iets minder ambetant dan zittend op een stoel. Maar toen kreeg ik er ook nog steken in mijn rug bij, zo rechtsonder, ter hoogte van mijn nieren...denk ik, want ik ben natuurlijk geen dokter. En nog nooit last gehad van mijn nieren of blaas, dus k zou ook niet weten hoe dat voelt. Maar ik dacht dat dat allemaal wel bijeen hoorde, nieren-blaas, ik herinnerde me precies toch wel vanop school vroeger dat dat iets met elkaar te maken heeft. Dusja, gewoon ff doorbijten, komt wel goed....dacht ik...
Jij trappelde ondertussen vrolijk nog wat rond in mijn buik, dus ik maakte me niet echt zorgen dat er iets mis was met jou. Je liet duidelijk voelen dat er nog veel leven in mijn buikje zat!

Na een halfuurtje werd die rugpijn altijd maar erger, liggen deed geen deugd meer, zitten ook al niet, en rondwandelen had ook niet veel effect.

Ik begon me toch een beetje af te vragen of het wel normaal was, maar de gyneacoloog kon ik niet meer bereiken want die was al naar huis.  In de prenatale lessen in 't ziekenhuis hadden ze ons gezegd dat we bij twijfel altijd mochten langskomen, dan controleerden ze ons even op de monitor en konden we gerust zijn. Maar ik voelde je nog goed stampen, dus ik was zeker dat alles in orde was met jou. Toch maar even naar de papa bellen, om te vragen wat ik zou doen en hoe lang die nog zou wegblijven. Natuurlijk kon ik die dan net niet bereiken, dus belde ik maar naar moeke. Die is immers ook zwanger geweest, dus ze zou wel weten wat het was. Ze stelde voor om toch maar even op controle te gaan en 5 minuutjes later stond taxi papa al voor de deur en waren we op weg naar het ziekenhuis.
Aangekomen in de materniteit werd ik aan de monitor gelegd en kon ik jouw hartje snel en goed horen kloppen. Zie je wel dat alles in orde was!
Maar er werd ook nog een andere waarde gemeten op mijn buik, "TOCO". Die waarde moest normaal in rust 10 zijn, maar ik haalde pieken van 40. Dat was dus niet goed en wees op lichte weeën.
Euh....weeën? ik wist even niet goed wat ik hoorde...dat was wel nog 2 maand te vroeg hé, kleine pruts. En vorige week was je nog niet eens ingedaald!
Ondertussen was je papa ook al in werktenue, recht uit zijn camion, gearriveerd in het ziekenhuis.
Ik werd nog verder onderzocht en bleek al 1 cm opening te hebben. De gyneacoloog werd opgebeld en die besloot me te houden in het ziekenhuis. Ik kreeg een baxter met weeënremmers voor 48u, en nog een spuitje om jouw longskes te doen rijpen. Voor als je niet meer kon wachten....
Serieus verschoten en nog niet helemaal bekomen, hoopten we toch dat je nog wat bleef zitten.  Het enige wat ik kon doen was plat liggen, en een hele hoop spuitjes en prikjes ondergaan.
Je papa haalde nog wat gerief op thuis en zo moest ik dus een paar nachtjes blijven.

Dinsdag werd ik een paar keer aan de monitor gelegd, en jij liet je goed horen! je hartslagjes waren  zoals ze moesten zijn, dus je kreeg goeie punten van de verpleegsters. De weeënwaarde was al beter,  dus de medicatie leek wel te helpen. 's Avonds kwam ook de gyneacoloog nog langs voor een uitgebreider onderzoek. En we konden je nog eens zien op de echo! Op iets meer dan een week tijd was je goed verdikt, 250 gr erbij. Dus nu al 1,650 kg. Weer goeie punten, want hoe meer je weegt, des te beter moest het toch zo zijn dat je al wou komen.
Blijkbaar was je op die week ook ingedaald, want de gyneacoloog kon je hoofdje al voelen. Ik had nog steeds 1 cm opening en de baarmoederhals was nog 3cm lang. Als dat zo bleef, hadden we nog een grote kans om terug naar huis te mogen. Nog een spuitje voor je longen, en dan maar flink rusten en duimen dat ik toch nog even terug naar huis mocht, want zo nog 2 maand in 't ziekenhuis, dat zou wel lang zijn hé....
Als ik naar huis zou mogen, zou het wel met verplichte platte rust zijn, maar dat had ik er allemaal wel voor over.  We zegden ons weekendje af en duimden dat ik mijn verjaardag niet in 't ziekenhuis moest vieren...

Donderdag in de voormiddag mocht de medicatie eindelijk weg, en moest ik nog 24u blijven voor observatie. 's Avonds nog eens aan de monitor en er was nog wat weeënactiviteit, dus nog even afwachten tot vrijdagmorgend. Deze morgend was alles prima op de monitor en was ik eindelijk van die baxter vanaf. Nog even wachten op een onderzoek van de gyneacoloog...en dat bleek nog steeds 1 cm opening te zijn en 3cm baarmoederhals, dus mocht ik met goeie punten en strenge voorwaarden naar huis! Platte rust dus en niks doen, om je nog zoveel mogelijk dagen in mijn buik te houden.
't Zal niet makkelijk worden voor mama, maar ik doe mijn best, als jij dat ook belooft?
Dus blijf nog maar even gezellig zitten, wij zijn ook wel een beetje ongeduldig en kunnen ook niet meer wachten tot je er bent. Maar nog een paar weekjes, dat moet ons wel lukken hé, zodat je net groot en sterk genoeg bent om bij mama op de kamer te mogen slapen!
En ook....je kaartjes en doopsuiker zijn nog niet klaar! Dus nog eventjes geduld, want jij krijgt de mooiste kaartjes en de coolste doopsuiker! Flink zijn hé!!

Sterallures

Dag klein sjotterke,

Deze morgen hadden we weer een afspraak bij de gyneacoloog om jou te meten, wegen en vooral bewonderen.

Eerst werd de mama gecontroleerd en met gewicht en bloeddruk alles ok. Voor de rest niet echt klachten, dus TV-tijd!!

En daar was je weer, helemaal op een bolletje gekruld. Het wordt al moeilijk om er echt iets goed van te zien hoor, want je hebt niet zo superveel plaats meer daarbinnen, én je wordt al wat te groot voor zo'n mini-tv-schermpje. (misschien kan mevrouw de gyneacoloog een heel groot plasma-tv-scherm vragen aan de kerstman, zodat we jou de volgende keer weer helemaal kunnen zien )

We kregen je hartslag te horen, dik in orde! Je hoofdomtrek werd gemeten, en die was 26 cm. Met veel moeite kon de gyneacoloog nog je bovenarmpje meten, en dat was 5,5 cm. Ze wou ook nog even je dijbeentje meten, maar daar had je geen zin in. We konden nog efkes tussen de beentjes checken en alles was nog zoals het was....

En dan werd je op de weegschaal gezet, al 1kg400gr nu. Da's al heel wat, maar blijf nog maar gezellig zitten tot het dubbel zoveel is hoor!  Je ligt nu ook al met je hoofdje al naar beneden, zoals het moet zijn! Je hoofdje is wel nog niet ingedaald, waar het nog wat vroeg voor is, dus kan je natuurlijk nog wel eens draaien.

De gyneacoloog probeerde ons nog een mooie foto van jou te bezorgen, maar je had er genoeg van. Zoals een echte filmster wrong je je in allerlei bochten om toch maar niet op de foto te moeten. De gyneacoloog deed hetzelfde met haar gelapparaat, maar jij bleef koppig volhouden. De aanhouder wint, dus geen fotootje deze keer.

Achja, het belangrijkste is dat je gezond bent en mooi op schema zit hé, en wat die mevrouw zei over dat je een koppig babytje bent, niks van aantrekken hoor! Je kan je maar al beter van kleinsafaan niet laten doen, dus goed gedaan, mama en papa zijn trots op jou!

Volgende afspraak is al in 2009! deze keer moeten we maar 4 weken meer wachten in plaats van 6 weken altijd, het zal snel gaan zo...

Ondertussen zijn we in het ziekenhuis ook 5 info-avonden aan het volgen. We hebben al vanalles geleerd over de ongemakjes bij het zwanger-zijn, onze sociale rechten, de geboortelijst, borst- of flessenvoeding.....

Nog 2 avonden staan er op het programma waaronder de bevalling en rondleiding op verloskwartier. Toch wel spannend allemaal!

En nu dat mevrouw de gyneacoloog 3 keer gezegd heeft dat je een ****** bent, kan mama met een gerust hart je naam op de kaartjes zetten. Jaja, ook daar wordt al aan volop aan gewerkt.

Ook voor de doopsuiker had papa een heel leuk idee, en vandaag zijn we daar materiaal voor gaan halen. Dus daar kunnen we ook al mee starten.

Nog een dikke 10 weken en dan ben je er...we tellen af hoor!!

Slaap kindje, slaap....

Hey klein prutske,

Vrijdag was het zover, ze kwamen van de winkel waar mama en papa je lijst samengesteld hebben, de rest van je meubeltjes leveren. We hadden er nog een bedje, commode en park gekozen. Mama moest er dus op tijd uit, want tussen 8 & 14u kwamen ze leveren. Maar dat vond jij geen probleem, al een uurtje was je aan het trappelen van ongeduld. Blijkbaar één van je favoriete bezigheden de laatste tijd, ochtendgymnastiek...

Mama moest dan toch nog wat geduld hebben, en om iets voor 12 waren ze daar met een grote kamion. De mannen van de winkel legden een paar grote dozen in de gang, en dan was het wachten op de papa om die zware dingen naar boven te sleuren, om dan samen alles ineen te zetten.

Nog een kleine 12 weken te gaan, en eigenlijk dus nog tijd genoeg. maar onder het motto van snelle mama "het kan maar al gedaan zijn", en omdat we zeker wouden zijn dat we in februari al puffend niet nog een paar monteerstukken zouden moeten gaan wisselen, werd dit weekend alles al ineen gezet.

Dus nu heb je behalve al een kleerkast, ook een commode en een bedje op je kamer. Jaja, het begint al goed vol te staan. Zelfs je parkje hebben we er even opengezet, maar dat komt natuurlijk wel nog naar de living.

Je mama heeft ondertussen ook al haar best gedaan om je kleerkast wat voller te krijgen. Dat schattige pyjamaatje en lekker warm floeren broekje kon ze niet laten liggen hé op de markt.

En ook de sint kwam daarbij een handje helpen, zo bracht hij deze keer bij mama/moeke en papa/vake (?) een heel kleurrijk knuffeltje, met een grote berg snoep. Beetje verwend?? nee.... 

Het knuffeltje ligt ondertussen in de kast, maar de snoepjes zullen waarschijnlijk februari niet halen... 

En zo konden we dan 's avonds voor we gingen slapen, nog even rap tevreden binnen piepen in je kamertje, onze checklist boven halen, en dat alweer van de lijst schrappen. Onze lijst wordt kleiner, en de dagen die nog af te tellen zijn ook....