Zaterdag, 7 juni, 6u. Donkere, koele ochtendlucht. Lokeren dommelt rustig in na een nacht van wilde feestjes. Maar Bert staat al fris gewassen in de keuken om een snel ontbijtje binnen te werken. Binnen een half uurtje staat hier een grote camion om stabilisé te leveren. Dat is pas een reden om vroeg op te staan.
Zaterdag, 7 juni, 7u. Een klein tracteurke van een of ander zeels landbouwertje staat hier met onze stabilisé. Desilussie van de week.
Enfin, een beetje later was Paulette hier met haar bus om werkvolk af te zetten. Welkom Wim, we beginnen er aan. Toen de oprit helemaal gevuld was en mooi plat lag, klaar om klinkers te leggen, riep Els al voor het eten. Alsof hij het geroken had, kwam toen nonkel Peter met zijn vadribo-bus langs. Ik heb daar natuurlijk direct een wielklem opgelegd en zo kwam het dat die arme stakker een half uur later ook klinkers aan het leggen was. Hij wou eens even uitleggen hoe we aan het tuinhuispaadje moesten beginnen, maar uitleggen werd voordoen en voordoen werd tuinpaadjes leggen. Ons team werd dan nog versterkt door een stevige klinkerdraagster, Els, die naar haar nachtwerk en het voor eten zorgen nu de keuken aan kant had. Ze had het niet eenvoudig, Wim aan de oprit vooraan en nonkel Peter aan het paadje achteraan...
De oprit is nu zo goed als af en het tuinpaadje al half. Nonkel Peter vertrok met zijn wielklem en Wim, Paulette en ik kregen lekkere spaghetti. Net op tijd, want we stonden al een hele dag te werken met de geur van spaghettisaus...
Zondag, 8 juni, 11u. Bert werd gewekt door Els die alweer een nacht gewerkt had. Hij viel uit zijn bed en mocht de stijfste spieren ervaren sinds de sportdag in het 3de middelbaar. Even later wandelde hij over zijn mooie vlakke oprit... en hij zag dat het goed was.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten