Schof in den hof

Afgelopen zaterdag hadden we geen plannen en dus konden we nog een dagje verder werken in de tuin. Om 8.30u ben ik op kamershoek mijn werkvolk gaan ophalen. En een hele corsa vol werkgerief. We vlogen er direct volle bak in. Ik begon als een professionele betoncentrale stabilisé te mengen terwijl schoonpapa Wim even een paar moeilijke hoekjes en kantjes van het tuinpadje klaarlegde. Ik werkte rustig verder aan de uitbreiding van het terras terwijl Wim weer moeilijke stukjes ging leggen aan het tuinpadje. Els kwam thuis met boodschappen en voelde aan het gras. De boodschappen werden binnen geparkeerd en ze haalde het grasmachien boven. Voor de eerste keer, zowel voor ons als voor het grasmachien, werd hier ons gazonnetje gekortwiekt. Het resulaat gaf genoeg voldoening om ons te laten rondsleuren met onze nieuwe tuintafel. En voilà, we konden buiten eten.

Zo begint ons paradijsje hier zijn definitieve vorm te krijgen. Er moet nog een beetje schutting worden bijgezet en nog wat boordsteentjes geplaatst, maar het is nu al volop genieten van onze tuin.

Ik ga een klinker kopen, walter!

Zaterdag, 7 juni, 6u. Donkere, koele ochtendlucht. Lokeren dommelt rustig in na een nacht van wilde feestjes. Maar Bert staat al fris gewassen in de keuken om een snel ontbijtje binnen te werken. Binnen een half uurtje staat hier een grote camion om stabilisé te leveren. Dat is pas een reden om vroeg op te staan.

Zaterdag, 7 juni, 7u. Een klein tracteurke van een of ander zeels landbouwertje staat hier met onze stabilisé. Desilussie van de week.

Enfin, een beetje later was Paulette hier met haar bus om werkvolk af te zetten. Welkom Wim, we beginnen er aan. Toen de oprit helemaal gevuld was en mooi plat lag, klaar om klinkers te leggen, riep Els al voor het eten. Alsof hij het geroken had, kwam toen nonkel Peter met zijn vadribo-bus langs. Ik heb daar natuurlijk direct een wielklem opgelegd en zo kwam het dat die arme stakker een half uur later ook klinkers aan het leggen was. Hij wou eens even uitleggen hoe we aan het tuinhuispaadje moesten beginnen, maar uitleggen werd voordoen en voordoen werd tuinpaadjes leggen. Ons team werd dan nog versterkt door een stevige klinkerdraagster, Els, die naar haar nachtwerk en het voor eten zorgen nu de keuken aan kant had. Ze had het niet eenvoudig, Wim aan de oprit vooraan en nonkel Peter aan het paadje achteraan...

De oprit is nu zo goed als af en het tuinpaadje al half. Nonkel Peter vertrok met zijn wielklem en Wim, Paulette en ik kregen lekkere spaghetti. Net op tijd, want we stonden al een hele dag te werken met de geur van spaghettisaus...

Zondag, 8 juni, 11u. Bert werd gewekt door Els die alweer een nacht gewerkt had. Hij viel uit zijn bed en mocht de stijfste spieren ervaren sinds de sportdag in het 3de middelbaar. Even later wandelde hij over zijn mooie vlakke oprit... en hij zag dat het goed was.

Twee-jarige Trixie

Na Bruce vorige maand, is het vandaag de beurt aan ons Trixie. Ze wordt 2 jaar vandaag! in mensenjaren staat dat ongeveer gelijk aan 25, de jongste hier dus. Maar ze laat zich niet doen...

Trixie werd niet zoals Bruce bij ons geboren, maar 'adopteerden' we uit een nestje van bij iemand anders. We hadden toen al 2 katers, dus een 3e erbij zou mss voor iets te veel vechtpartijen zorgen, we kozen voor een zachtaardig katinneke. hhmmm...een katinneke werd het alleszins.  zachtaardig...tja

De eerste dagen was het even wennen maar het duurde niet lang of ze zette al haar charmes in om die 2 grote katers uit 1 potje te laten eten, zodat zij de grote pot voor haar alleen had. Na een dikke maand had ze die 2 'onder de sloef'.  girl power! zal ze gedacht hebben...ook toen ze na nog geen maand bij ons al eens van het terras naar beneden wou gaan, die 2 grote achterna. Naar beneden lukte wel, naar boven was iets anders. Natuurlijk was toen de onderbuur niet thuis, en hebben we een hele reddingsactie moeten opzetten. Een mandje, een touw, enne...een ander attribuut om haar te lokken. Het was hilarisch maar uiteindelijk stapte ze toch in de geïmproviseerde lift om weer naar boven te geraken.

Naar beneden geraken heeft ze geen 2e keer geprobeerd, dus moest ze haar energie wel ergens anders kwijtgeraken. Geregeld konden we potgrond uit de plantenbakken opvegen, en was ze weer ongezien in de keuken geraakt. Als de deur niet goed in 't slot was, wist zij wel hoe die open te krijgen. Geregeld ging ze met theezakjes op de loop, of vond ze de cakejes die we gebakken hadden ook wel lekker. Cakejes? ja, trixie eet ALLES, maar dan echt ook alles. Als wij eten, kunnen we maar beter ons bord in 't oog houden...

We hadden er ons werk wel mee, met ons kleintje.

Het veranderde allemaal toen we verhuisden en ze geen regenpijp meer af hoefde om buiten te geraken. Al haar energie raakt ze daar kwijt, en 's morgens komt ze eerst naar binnen, om haar dagelijks patéke op te eisen en dan een hele dag te liggen slapen. een vermoeiend nachtleven moet ze hebben...en dat al op 2-jarige leeftijd