Weer een weekje verder...

Hey kleine pruts,

32 weken zijn we nu, dus we zijn weer een weekje verder sinds we naar huis mochten uit het ziekenhuis. Flink gerust zoals dat moet en je zit dus nog altijd veilig in mijn buikje. Maar ik doe het niet helemaal alleen ze, ik word goed gesoigneerd. De eerste 3 dagen van deze week werd ik overdag thuis, bij moeke en papa vertroeteld. Moeke zorgde 's avonds ook voor warm eten, dus dan moest onze papa gewoon nog zijn voeten onder tafel schuiven als die van zijn werk kwam, gemakkelijk hé! Woensdagavond was het kerstfeest, maar dat was wat lang rechtzitten waardoor ik last kreeg in mijn buik. Omdat we een kerstkindje niet echt zagen zitten, zijn we dan maar vroeger naar huis gekomen. Jammer, maarja, we halen het volgend jaar wel in, en dan met jou erbij hé!!

Donderdag met Kerst kwamen jouw moeke, ......(vake?), nonkel/peter geertje en tante titsia aka tati naar hier, zodat wij de verre rit naar westmeerbeek niet hoefden te maken. Weer hoefden we niks te doen, want ze brachten zelf cake mee. En nog soep en een lasagne ook voor de volgende dag. Als het nog lang gaat duren, gaan we dat nog goed gewoon worden, die traiteurs-aan-huis!

En voor de rest van de week was papa gewoon thuis, dus kon ik hier thuis gesoigneerd worden. Kuisen, koken, wassen, strijken, hij doet het allemaal! het enige wat ik moet doen is rusten, rusten,.....en tussendoor al eens een half uurtje aan de kaartjes werken, want die moeten ook nog afgeraken hé! Maar ze zijn bijna helemaal af, dus dan moeten we ons daar ook al geen zorgen meer over maken hé. En papa die heeft ondertussen ook al iets prachtig ineen geknutseld voor de doopsuiker, en daar is ook niet zoveel werk meer aan.

Vorig weekend is ook al jouw alles-in-1 buggy gearriveerd. Papa heeft alles al uitgepakt en uitgetest, de wandelwagen, draagmand, maxi-cosi. Jaja, we zien het al volledig zitten om te gaan wandelen met jou!

Maar toch nog even mooi blijven zitten hé, in je veilige nestje. En ondertussen nog flink bijkomen, zodat je sterk genoeg bent. Vrijdag moeten we weer op controle naar de gyneacoloog, wat denk je...gaan we voor de 2 kg? 

Kerstkindje?

Lieve kleine pruts,

Je bent waarschijnlijk een beetje ongeduldig aan 't worden, want je hebt ons eens goed doen verschieten deze week...

Maandagavond kreeg je mama een branderig gevoel op haar blaas, en om de 5 minuten kon ik naar het toilet lopen. pff, dacht ze, een blaasontsteking. Maarja, niks aan te doen, dat pakken we er wel bij.  Ik stempelde dapper nog een beetje voort aan de kaartjes, want papa was toch nog niet thuis.
Na een goed halfuur werd het echt niet meer comfortabel om te zitten, dat branderig gevoel werd maar sterker, dus besloot ik te gaan liggen in de zetel. En zo lag ik om iets na 6, gezellig in mijn pyjama in de zetel. Het branderig gevoel ging niet echt over, maar het voelde wel iets minder ambetant dan zittend op een stoel. Maar toen kreeg ik er ook nog steken in mijn rug bij, zo rechtsonder, ter hoogte van mijn nieren...denk ik, want ik ben natuurlijk geen dokter. En nog nooit last gehad van mijn nieren of blaas, dus k zou ook niet weten hoe dat voelt. Maar ik dacht dat dat allemaal wel bijeen hoorde, nieren-blaas, ik herinnerde me precies toch wel vanop school vroeger dat dat iets met elkaar te maken heeft. Dusja, gewoon ff doorbijten, komt wel goed....dacht ik...
Jij trappelde ondertussen vrolijk nog wat rond in mijn buik, dus ik maakte me niet echt zorgen dat er iets mis was met jou. Je liet duidelijk voelen dat er nog veel leven in mijn buikje zat!

Na een halfuurtje werd die rugpijn altijd maar erger, liggen deed geen deugd meer, zitten ook al niet, en rondwandelen had ook niet veel effect.

Ik begon me toch een beetje af te vragen of het wel normaal was, maar de gyneacoloog kon ik niet meer bereiken want die was al naar huis.  In de prenatale lessen in 't ziekenhuis hadden ze ons gezegd dat we bij twijfel altijd mochten langskomen, dan controleerden ze ons even op de monitor en konden we gerust zijn. Maar ik voelde je nog goed stampen, dus ik was zeker dat alles in orde was met jou. Toch maar even naar de papa bellen, om te vragen wat ik zou doen en hoe lang die nog zou wegblijven. Natuurlijk kon ik die dan net niet bereiken, dus belde ik maar naar moeke. Die is immers ook zwanger geweest, dus ze zou wel weten wat het was. Ze stelde voor om toch maar even op controle te gaan en 5 minuutjes later stond taxi papa al voor de deur en waren we op weg naar het ziekenhuis.
Aangekomen in de materniteit werd ik aan de monitor gelegd en kon ik jouw hartje snel en goed horen kloppen. Zie je wel dat alles in orde was!
Maar er werd ook nog een andere waarde gemeten op mijn buik, "TOCO". Die waarde moest normaal in rust 10 zijn, maar ik haalde pieken van 40. Dat was dus niet goed en wees op lichte weeën.
Euh....weeën? ik wist even niet goed wat ik hoorde...dat was wel nog 2 maand te vroeg hé, kleine pruts. En vorige week was je nog niet eens ingedaald!
Ondertussen was je papa ook al in werktenue, recht uit zijn camion, gearriveerd in het ziekenhuis.
Ik werd nog verder onderzocht en bleek al 1 cm opening te hebben. De gyneacoloog werd opgebeld en die besloot me te houden in het ziekenhuis. Ik kreeg een baxter met weeënremmers voor 48u, en nog een spuitje om jouw longskes te doen rijpen. Voor als je niet meer kon wachten....
Serieus verschoten en nog niet helemaal bekomen, hoopten we toch dat je nog wat bleef zitten.  Het enige wat ik kon doen was plat liggen, en een hele hoop spuitjes en prikjes ondergaan.
Je papa haalde nog wat gerief op thuis en zo moest ik dus een paar nachtjes blijven.

Dinsdag werd ik een paar keer aan de monitor gelegd, en jij liet je goed horen! je hartslagjes waren  zoals ze moesten zijn, dus je kreeg goeie punten van de verpleegsters. De weeënwaarde was al beter,  dus de medicatie leek wel te helpen. 's Avonds kwam ook de gyneacoloog nog langs voor een uitgebreider onderzoek. En we konden je nog eens zien op de echo! Op iets meer dan een week tijd was je goed verdikt, 250 gr erbij. Dus nu al 1,650 kg. Weer goeie punten, want hoe meer je weegt, des te beter moest het toch zo zijn dat je al wou komen.
Blijkbaar was je op die week ook ingedaald, want de gyneacoloog kon je hoofdje al voelen. Ik had nog steeds 1 cm opening en de baarmoederhals was nog 3cm lang. Als dat zo bleef, hadden we nog een grote kans om terug naar huis te mogen. Nog een spuitje voor je longen, en dan maar flink rusten en duimen dat ik toch nog even terug naar huis mocht, want zo nog 2 maand in 't ziekenhuis, dat zou wel lang zijn hé....
Als ik naar huis zou mogen, zou het wel met verplichte platte rust zijn, maar dat had ik er allemaal wel voor over.  We zegden ons weekendje af en duimden dat ik mijn verjaardag niet in 't ziekenhuis moest vieren...

Donderdag in de voormiddag mocht de medicatie eindelijk weg, en moest ik nog 24u blijven voor observatie. 's Avonds nog eens aan de monitor en er was nog wat weeënactiviteit, dus nog even afwachten tot vrijdagmorgend. Deze morgend was alles prima op de monitor en was ik eindelijk van die baxter vanaf. Nog even wachten op een onderzoek van de gyneacoloog...en dat bleek nog steeds 1 cm opening te zijn en 3cm baarmoederhals, dus mocht ik met goeie punten en strenge voorwaarden naar huis! Platte rust dus en niks doen, om je nog zoveel mogelijk dagen in mijn buik te houden.
't Zal niet makkelijk worden voor mama, maar ik doe mijn best, als jij dat ook belooft?
Dus blijf nog maar even gezellig zitten, wij zijn ook wel een beetje ongeduldig en kunnen ook niet meer wachten tot je er bent. Maar nog een paar weekjes, dat moet ons wel lukken hé, zodat je net groot en sterk genoeg bent om bij mama op de kamer te mogen slapen!
En ook....je kaartjes en doopsuiker zijn nog niet klaar! Dus nog eventjes geduld, want jij krijgt de mooiste kaartjes en de coolste doopsuiker! Flink zijn hé!!

Sterallures

Dag klein sjotterke,

Deze morgen hadden we weer een afspraak bij de gyneacoloog om jou te meten, wegen en vooral bewonderen.

Eerst werd de mama gecontroleerd en met gewicht en bloeddruk alles ok. Voor de rest niet echt klachten, dus TV-tijd!!

En daar was je weer, helemaal op een bolletje gekruld. Het wordt al moeilijk om er echt iets goed van te zien hoor, want je hebt niet zo superveel plaats meer daarbinnen, én je wordt al wat te groot voor zo'n mini-tv-schermpje. (misschien kan mevrouw de gyneacoloog een heel groot plasma-tv-scherm vragen aan de kerstman, zodat we jou de volgende keer weer helemaal kunnen zien )

We kregen je hartslag te horen, dik in orde! Je hoofdomtrek werd gemeten, en die was 26 cm. Met veel moeite kon de gyneacoloog nog je bovenarmpje meten, en dat was 5,5 cm. Ze wou ook nog even je dijbeentje meten, maar daar had je geen zin in. We konden nog efkes tussen de beentjes checken en alles was nog zoals het was....

En dan werd je op de weegschaal gezet, al 1kg400gr nu. Da's al heel wat, maar blijf nog maar gezellig zitten tot het dubbel zoveel is hoor!  Je ligt nu ook al met je hoofdje al naar beneden, zoals het moet zijn! Je hoofdje is wel nog niet ingedaald, waar het nog wat vroeg voor is, dus kan je natuurlijk nog wel eens draaien.

De gyneacoloog probeerde ons nog een mooie foto van jou te bezorgen, maar je had er genoeg van. Zoals een echte filmster wrong je je in allerlei bochten om toch maar niet op de foto te moeten. De gyneacoloog deed hetzelfde met haar gelapparaat, maar jij bleef koppig volhouden. De aanhouder wint, dus geen fotootje deze keer.

Achja, het belangrijkste is dat je gezond bent en mooi op schema zit hé, en wat die mevrouw zei over dat je een koppig babytje bent, niks van aantrekken hoor! Je kan je maar al beter van kleinsafaan niet laten doen, dus goed gedaan, mama en papa zijn trots op jou!

Volgende afspraak is al in 2009! deze keer moeten we maar 4 weken meer wachten in plaats van 6 weken altijd, het zal snel gaan zo...

Ondertussen zijn we in het ziekenhuis ook 5 info-avonden aan het volgen. We hebben al vanalles geleerd over de ongemakjes bij het zwanger-zijn, onze sociale rechten, de geboortelijst, borst- of flessenvoeding.....

Nog 2 avonden staan er op het programma waaronder de bevalling en rondleiding op verloskwartier. Toch wel spannend allemaal!

En nu dat mevrouw de gyneacoloog 3 keer gezegd heeft dat je een ****** bent, kan mama met een gerust hart je naam op de kaartjes zetten. Jaja, ook daar wordt al aan volop aan gewerkt.

Ook voor de doopsuiker had papa een heel leuk idee, en vandaag zijn we daar materiaal voor gaan halen. Dus daar kunnen we ook al mee starten.

Nog een dikke 10 weken en dan ben je er...we tellen af hoor!!

Slaap kindje, slaap....

Hey klein prutske,

Vrijdag was het zover, ze kwamen van de winkel waar mama en papa je lijst samengesteld hebben, de rest van je meubeltjes leveren. We hadden er nog een bedje, commode en park gekozen. Mama moest er dus op tijd uit, want tussen 8 & 14u kwamen ze leveren. Maar dat vond jij geen probleem, al een uurtje was je aan het trappelen van ongeduld. Blijkbaar één van je favoriete bezigheden de laatste tijd, ochtendgymnastiek...

Mama moest dan toch nog wat geduld hebben, en om iets voor 12 waren ze daar met een grote kamion. De mannen van de winkel legden een paar grote dozen in de gang, en dan was het wachten op de papa om die zware dingen naar boven te sleuren, om dan samen alles ineen te zetten.

Nog een kleine 12 weken te gaan, en eigenlijk dus nog tijd genoeg. maar onder het motto van snelle mama "het kan maar al gedaan zijn", en omdat we zeker wouden zijn dat we in februari al puffend niet nog een paar monteerstukken zouden moeten gaan wisselen, werd dit weekend alles al ineen gezet.

Dus nu heb je behalve al een kleerkast, ook een commode en een bedje op je kamer. Jaja, het begint al goed vol te staan. Zelfs je parkje hebben we er even opengezet, maar dat komt natuurlijk wel nog naar de living.

Je mama heeft ondertussen ook al haar best gedaan om je kleerkast wat voller te krijgen. Dat schattige pyjamaatje en lekker warm floeren broekje kon ze niet laten liggen hé op de markt.

En ook de sint kwam daarbij een handje helpen, zo bracht hij deze keer bij mama/moeke en papa/vake (?) een heel kleurrijk knuffeltje, met een grote berg snoep. Beetje verwend?? nee.... 

Het knuffeltje ligt ondertussen in de kast, maar de snoepjes zullen waarschijnlijk februari niet halen... 

En zo konden we dan 's avonds voor we gingen slapen, nog even rap tevreden binnen piepen in je kamertje, onze checklist boven halen, en dat alweer van de lijst schrappen. Onze lijst wordt kleiner, en de dagen die nog af te tellen zijn ook....

Weekendje sneeuw

Na onze jaarlijkse relaxweekends in het voorjaar met Dries & Muriël, was het dit najaar wel eens tijd voor iets anders: een bungalowweekendje met Dries, Muriël & Gust! Niet meer met ons 4-tjes, maar nu met 5 en een 6e in het vooruitzicht werd het tijd om eens een andere formule uit te proberen. Iets minder hotel en iets meer bungalow dus, maar nog altijd veel relax. en wat langer op weekend!

We vertrokken vrijdag richting Landal de Lommerbergen, in het Hollandse Reuver, voor een lang weekend tot en met maandag. Gezwommen, gemarkt, gewinkeld, gewandeld, gesneeuwwandeld, gesneeuwballengevecht, gefonduet en natuurlijk ook spelletjes gespeeld. Kortom, in 1 woord ge-zellig!

En omdat zwangere vrouwen nu eenmaal een eigen willetje hebben, mocht de bloemkool in witte saus ook niet ontbreken!

Goed getest, bevonden en geëvalueerd, dus vanaf nu jaarlijks bungalowweekendjes! De foto's spreken voor zich, dus veel meer uitleg hoeft daar niet bij!

Maxi-kast voor mini

hey mini-mensje!

Amai, jouw papa en mama zijn weer druk in de weer geweest hoor voor jou! Dit weekend gingen we naar ikea, om daar een mooie kleerkast te kiezen voor jou. We hadden al wat prospectie gedaan, en wat praktisch nagedacht. Dus we vonden dat jij maar direct ineens een grote kleerkast moest krijgen. geen gedoe met baby-kastjes, direct the real stuff!! Als we iets doen, dan ineens goed hé zeg...

Maar een grote kast dat past niet in ons klein corsaatje (en neen, die buggy van vorige week zat er niet meer in...)

dus moesten we de grote middelen inschakelen. Moeke en papa die zochten ook nog een nieuwe matras, dus werden ineens de heel grote middelen ingeschakeld: we mochten de camionette van vadribo lenen!! (dankjewel!!)

Dus zaterdag om 9u stonden we klaar voor de familie-uitstap naar ikea. We wisten ongeveer al wat we wouden, dus dat was al heel wat tijd bespaard. Alleen over de hoogte twijfelden we, maar toen bleek dat we alleen de heel hoge kast konden krijgen bij alle andere dingen die we wouden, was dat dus ook snel beslist. De madam van ikea drukte ons een afhaallijst af voor het magazijn en klaar was kees.

We keken nog wat rond tussen de baby-spulletjes en jouw nona en .... kochten ook al een matrasje voor jou! neenee, niet om hier in je bedje te leggen, maar om bij nona te gaan slapen. Het bedje van je mama is daar van zolder gehaald en daar mag jij dus in slapen met een nieuw matrasje, cool hé!

Thuis gekomen werd alles direct op jouw kamertje gestockeerd, en toen...zagen we precies dat er iets niet klopte. de meter (om te meten, niet om te dopen), werd er bijgehaald en ja....lap, die planken waren te lang voor in de kast! dju toch!!

Dus...de mama en de papa weer naar ikea, om te gaan wisselen. wat een heen- en weergerij zeg!

Zondag was het aan de papa om eens te tonen wat hij in zijn mars had. de mama las het planneke en de papa maar monteren. wat een teamwork! En maandagavond werden de laatste werken uitgevoerd en nu staat ze daar, helemaal klaar, JOUW kleerkast! sjiek hoor!

En de mama zorgde ervoor dat alle spulletjes die we al hebben gekocht en gekregen, netjes in jouw kast geschikt werden. Ze zal nog veel moeten shoppen hoor om die kast vol te krijgen...

Ondertussen heb je behalve een eigen kleerkast, ook al een eigen schapje in de keuken. daar komen je papflesjes en toebehoren dan op. je ziet, er wordt aan jou gedacht hé!

En mama heeft vorige week ook haar creatieve brein in werking gezet voor de kaartjes. Een hele namiddag heb ik geprobeerd aan je geboortekaartje. Ik had wel iets in gedachten, maar het moest perfect zijn hé! Dus er werd heel wat uitgeprobeerd voor ik het juiste ontwerp klaarhad. De commissie ter goedkeuring van geboortekaartjes (papa) heeft zijn akkoord gegeven, dus gisteren ben ik alle papier gaan halen en dan kunnen we daar ook aan starten...

Geen zelfgeschept papier met kapotte mixer voor gevolg deze keer, maar iets heel anders! Veel kunnen we er nog niet over zeggen, maar misschien wel al dat er 19 stukjes papier moeten geknipt worden per kaartje. Zo een lange naam? mja, we vonden marie-thérèse-jozefien wel iets hebben....of wordt het eerder jean-jacques-theofiel???

De Sint is geweest!

Hey klein stampertje,

Amai zeg, jij moet wel een heel braaf kindje zijn dat je nu al opgenomen bent in het grote boek van De Sint!
jaja, de enige echte Sint-Maarten en zijn zwarte piet zijn al langs geweest voor jou. Neenee, niet bij ons thuis want toen we vorig jaar verhuisden zijn wij de Sint-Maarten/Sinterklaas-grens overgestoken en komt dus hier Sinterklaas pas op 6 december. Ingewikkeld, maar de brave man kan natuurlijk niet overal tegelijkertijd zijn...

En de Sint kwam dus dit jaar al eens langs voor jou bij moeke/nona en papa/...., in Zele dus.  Behalve heel wat chocolade ventjes voor ons 3-tjes (mmm...zoet!!), bracht hij voor jou ook een mini-papflesje met smartiekes en een lekker warm winterjasje voor als je er bent in februari! met wantjes die er aan en afkunnen en een voetenzak zodat je zeker en vast geen kou zal hebben. De Sint heeft toch aan alles gedacht hé....
Die zal ons zeker niet vergeten zijn omdat jouw mama hem vroeger altijd zo goed soigneerde, altijd als we onze schoen zetten stond er een pintje bij en een palmke voor zwarte piet. Ik vraag me af of moeke/nona en papa/.... dat dit jaar ook gedaan hebben?  Of zou de Sint nu hij wat ouder en wijzer geworden is liever een glaasje champagne drinken....

Lange lijst!

Dag kleine spring-in-'t-veld,

.....of beter gezegd spring-in-de-buik  want jaja, je kan er wat van hoor; schopjes, stampjes, je goed leggen...een hele dag door laat je goed voelen dat je er bent. En zo hebben we onze papa ook al kunnen content stellen, met een paar goedgemikte schopjes tegen zijn hand en zijn hoofd.  Profiteer er maar van, nu mag dat nog....

Vandaag zijn we ook je lijstje gaan leggen. Nadat we een paar weken geleden vergeleken en afgewogen hebben waar het nu het beste aanbod zou zijn en het makkelijkst, maakten we voor vandaag een afspraak bij dreambaby in gent. Neenee, we gaan niet alle lieve mensen naar gent sturen, ze kunnen dat lekker gemakkelijk op de website van dreambaby kiezen en laten leveren in een dreamland of colruyt-winkel. slim hé?!

Om 10u werden we in de winkel verwachten en stipt op tijd, eigenlijk zelfs een beetje te vroeg stonden we met onze catalogus bij de hand in de winkel. Jaja, we hadden thuis al enkele avonden uitgepluisd wat we allemaal nodig zouden hebben. En we kregen ook advies van enkele ervaringsdeskundigen; maren raadde ons vol enthousiasme de tummy tub aan, eagan vond een park- en bedomranding maar niks, jelena prees vol lof de lodger bunker aan en emile gaf ons een goeie tip over buggy-besparingen. handig, zo'n heleboel babytjes in de buurt! dus na een testrit met de buggy van gust en ook joran, waren we er klaar voor.

Onze catalogus vol met kruisjes, al dat nuttige advies en ons lijstje met zeker-niet-vergeten-te-vragen zouden ons wel helpen opdringerige verkoopsters af te schepen.

Om 10u begon verkoopster Sofie met ons aan de rondleiding. We begonnen bij de buggy's, waar we min of meer onze keus al hadden gemaakt. we wouden alleen wel eens zien hoe je zo een limousine vakkundig opplooit, én heel belangrijk, of dat wel in onze corsa paste natuurlijk! dus, na een keer of 3 sofie te laten open-en-toe demonstreren, zelf nog een paar keer uit te proberen, trokken we naar de parking voor de belangrijkste test. En het was maar niptekes, maar als papa zijn linkerbeen op het dashboard legt, ik mijn rechtervoet naar buiten steek, mijn linkse been in mijn nek leg en papa stuurt met zijn rechtse dikke teen, komt het in orde!! We bekeken de kleurtjes nog eens, en ook hoe je een maxi-cosi erop kan klikken. En toen zeiden we tegen de verkoopster dat we nog eens goed moesten nadenken over de kleurtjes.... wat niet helemaal waar was....ssst niet zeggen hé, maar we kunnen deze ergens anders voor véél minder centjes kopen. Maar zo hadden we dan toch de ultieme test achter de rug!

De rondleiding ging verder, en overal gaf sofie even geduldig uitleg over en antwoord op al onze vragen.  Badgerief, speelgoed, verzorgingsgerief, slaapzakjes en beddegoed, alles passeerde de revue. Pfff....niet makkelijk hoor al die keuzes voor twee twijfelaars als wij....  Maar we probeerden er overal het beste en het leukste uit te halen.

Zelfs je park, bedje en commode hebben we al gekozen én betaald!  Jaja, we laten er geen gras over groeien (alleen op de muur schilderen, haha...), binnen 3 weken worden je meubeltjes hier al thuis geleverd! 

Dus nu kunnen we volop beginnen piekeren over de schikking van de meubeltjes in je kamertje, om dan nog maar over je kleerkast te zwijgen die we volgende week nog moeten gaan kiezen....

Nog een hele hoop te doen....en dat allemaal voor zo'n klein wondertje!  

Ik groei!

Vanmorgen vroeg liep onze wekker af voor een nieuwe afspraak met de gynaecoloog en haar fotomachien. Deze keer werd er speciaal naar alle orgaantjes gekeken en alles lijkt dik in orde. Vervelend is wel dat de baby een beetje te groot wordt voor het fotomachien. Je krijgt dan altijd maar een stukje baby te zien en dat maakt dat niet-gynaecologen nog maar moeilijk menselijke vormen kunnen herkennen. Het kind moet dat ook gedacht hebben en bracht ineens zijn voet in beeld. Een heel scherm vol babyvoet! We kregen daarna ook een mooi zijaanzicht van het gezichtje en zagen hem zelfs wat vruchtwater doorslikken. Omdat dat blijkbaar niet veel smaak heeft begon hij dan maar op zijn teen te zuigen. Misschien moeten we dat al maar beginnen afleren. Meedoen is geen optie, want zo lenig zijn wij niet...
Ons kind weegt nu ongeveer 600g en de dokter heeft ook het geslacht nog eens gecheckt. Nu zijn we helemaal zeker dat het een

De koninklijke suite

Dag kleine pruts,

Toen we hier vorig jaar kwamen wonen, schilderden we alleen maar de kamers die nodig waren. Maar nu heb jij ook een kamertje nodig, dus gingen de verfwerken weer van start. Met eerst heel wat denkwerk vooraf, want het moest perfect zijn, en niet gewoon zoals de rest.

De papa gaf de mama carte blanche en ik startte eraan met heel wat ideetjes. wees gerust, geen streepjes maar natuurlijk wel...een schaapje!
3 van de muren werden lichtblauw, daar kwamen wolkjes op en een giraf met een heeeeeeeel lange nek.
De andere muur werd lichtgroen bovenaan en donkergroen onderaan. En in het midden kwam er gras! jaja, gras in je kamertje, met enkele klavertjes vier ertussen, zodat je hopelijk veel geluk zal hebben.
En om het af te maken in dat gras nog een schaapje en een schildpad. Een hele dierentuin werd dat!
Je kamertje is echt prachtig, jammer dat je hem nog niet kan zien. je zal de schilderwerken wel gehoord hebben, want mama die zong vrolijk mee met de radio toen ze schilderde. Ok, ok, ik ben geen groot muzikaal talent. Dat zal je van je papa moeten hebben, muzikaal talent....

Ondertussen hebben er hier al heel wat mensen een gokje gedaan op onze poll. Maar het blijft lekker ons geheimpje, van ons drietjes.
En of we nu iets verraden met de kleurtjes in deze kamer? goh...wij vinden dat dat voor alletwee kan. En we hadden trouwens al beslist welke kleurtjes we gingen schilderen voor we iets meer wisten...

Dankjewel nog aan peter voor de plafondschilderwerken...

Prachtige peter en magnifieke meter

Halfweg zijn we nu, en hoewel februari nog veraf lijkt, toch hebben we nog wel wat in orde te brengen.
Zo heeft onze kleine pruts ook een meter en een peter nodig. Niet makkelijk, zo'n keuze, want we wouden natuurlijk het beste van het beste. Uitgebreid hebben we vanalle argumenten overwogen, en overlegd met de toekomstige grootouders, en zo kwamen we er dan uiteindelijk uit.
En dit weekend konden we die drukbezette mensen eindelijk te pakken krijgen om ze te vragen, en gelukkig stemden ze beiden toe!
De peter wordt Geert, Bert zijn broer en als meter kozen we tante Nancy, de tante van Els.
Of dat nu mitje en pitje of iets anders wordt, dat laten we aan hen over.....we zijn wel al benieuwd!

Alleszins, ons babytje heeft via de eerste stampjes al laten weten dat hij content is met onze keuze!
jaja, sinds kort is er beweging te voelen in mijn buikje. voorlopig alleen nog maar lichte stampjes, vooral als hij iets zoet te eten krijgt. En als ik nog een keertje op mijn buik durf te slapen, dan krijg ik ook proteststampjes. Hij eist al zijn plekje op!  Voorlopig hebben we nog een mama'skindje, en zijn die stampjes alleen gereserveerd voor mij. De papa heeft al uitgebreid teruggeduwd en lieve woordjes toegefluisterd, maar voorlopig nog geen reactie. Hij kijkt er alleszins naar uit!

Zondag gingen we op de openbedrijvendag ook langs het ziekenhuis voor een rondleiding.  Eerst was er een algemene rondleiding langs het labo en de radiografie en scanners, en dan kozen we voor de rondleiding moeder-kind. Zo kregen we al een eerste keer het verloskwartier te zien, de kraamafdeling en kinderafdeling. We weten dus al waar we moeten zijn en zo kan Bert de kortste weg al uitstippelen!

Knap en stoer

Vanmorgen gingen we voor onze volgende controle weer naar de gyneacoloog. Het was alweer 5 weken geleden sinds de vorige controle, dus we waren wel benieuwd wat we nu te zien gingen krijgen.

Ik werd weer op de weegschaal gezet, en er was 2 kg bij, mooi op schema volgens de gyn.

En dan ging het tv-tje weer aan en kregen we onze kleine spruit te zien. Deze keer geen hevig heen-en-weer-gefriemel maar een babytje dat rustig lag te slapen. Heel wat makkelijker om te meten, en zo werd het bovenarmpje gemeten (ong 3 cm), en het dijbeentje ook (ong 2,5 cm). Helemaal meten, daar had ons babytje geen zin meer in, want hij lag gezellig op een bolletje. dan werd het hoofdje maar gemeten en zo werd het gewicht geschat op 219 gr.

De hartslag werd ook nog gecontroleerd, en die was nu 156 slagen per minuut.

Tot zover de volledige check-up...en dan kregen we te horen of het nu een stoere zoon of knappe dochter wordt. of knappe zoon of stoere dochter natuurlijk.....we moesten rap zijn, want nadat we eventjes tussen de beentjes kunnen kijken hadden, vond ons babytje het al welletjes en legde zijn handjes erover.

We krijgen dus *****************. Dat blijft dus nog eventjes ons geheimpje! En wie denkt ons al betrapt te hebben op 'hij' hierboven, heeft te vroeg gejuicht. Tot hiertoe zeiden we altijd al 'hij' en dat gaan we zo houden ook. Ons gastenboek is hierbij geopend voor gokjes en speculaties....

Jongen of meisje?

Lieve kleine pruts,
16 weken zijn er nu al om, dus nog 24 te gaan. En voor ons mag de tijd gerust wat sneller gaan, want we zijn enorm benieuwd naar hoe je eruit gaat zien, welke kleur oogjes je gaat hebben, of je veel haar zal hebben…..en vooral of je een jongen of een meisje wordt!
Jaja, ik ben nu ook curieus! Vroeger heb ik altijd gezegd dat ik het niet zou willen weten tot als je er was, maar je papa heeft me kunnen overtuigen. Aja, dat kan niet zijn hé, je papa die het wel weet en ik dan niet…ik geef het niet graag toe, maar ik wil toch ook graag alles weten. En daarbij, je papa zou toch niet kunnen zwijgen, binnen het uur zou ik het ook weten, en ik zou er geen moeite moeten voor doen. (onthoud dat goed voor later: je papa kan moeilijk zwijgen…hihi)
En ook vind ik het voor doopsuiker en kaartjes enzo ook makkelijker als we het weten… (onthoud dat ook goed: mama is praktisch ingesteld )
Maar nu willen we het dus alletwee weten, en we tellen de dagen af naar 15 september. Dan mogen we terug naar de gyneacoloog en zal die misschien kunnen zeggen of je een jongen of een meisje bent. Hopelijk houd je ons niet langer in spanning en wil je ’t ons wel verklappen dan!
Ondertussen heb ik me al eens bezig gehouden met op internet alle fabeltjes te lezen die voorspellen of het een jongen of een meisje wordt. Zo kwamen we aan het volgende:
We mogen een meisje verwachten want:
- Ben je misselijk tijdens de zwangerschap, dan krijg je vast een meisje. Jongens geven pas narigheid na de geboorte.
- Heb je zin in zure dingen zoals zure haring en augurken, dan krijg je een jongen. Van een meisje ga je verlangen naar ijs, chocolade en andere zoetigheid.
- Volgens Duits bijgeloof heb je meer behoefte aan slaap als je een meisje verwacht. Een jongetje maakt juist minder slaperig.
- Als de hartslag hoog is (150-160) dan word het een meisje, is de hartslag laag dan wordt het een jongetje.
En we mogen een jongen verwachten want:
- Heeft de toekomstige moeder een ochtendhumeur, dan krijgt ze vast een meisje. Is ze echter heel vrolijk en lacht ze veel, dan wordt het zeker een jongen.
- Hoofdpijn is typisch tijdens de zwangerschap van een jongen.
- Heeft aanstaande moeders een volle, mooie glanzende haardos tijdens de zwangerschap, dan krijgt ze een jongen. Van een meisje krijgt ze namelijk dun futloos haar.
Als we dat allemaal mogen geloven, ben je dus een meisje. Maar of we bijgelovig zijn? Op straat lopen we alletwee steeds onder ladders door, we hebben een zo goed als zwarte kat in huis, en we kwamen op een vrijdag de 13^e te weten dat ik zwanger was.
Dus mss is het toch maar allemaal ‘zever in pakskes’ en ben je een jongen….wie weet…
Oja, nog eentje waar we niet echt wisten wat ervan denken:
Is de grootmoeder grijs, dan wordt het een jongen. Is het een andere kleur reken dan maar op een meisje
Geen commentaar zeker….? 

Augurken met pindakaas

Voor diegene die hun maag al voelden keren, ik kan jullie geruststellen, dat staat hier niet op de menu. Voorlopig heeft het zwanger-zijn geen rare goestingskes met zich meegebracht, wel neig ik meer naar zoet dan daarvoor. sjoekes, koekskes, chocolade, pannekoeken, taart....het gaat er allemaal vlot in. waarschijnlijk word ik nu niet meer toegelaten op de De Wilde-familiefeestjes, omdat ik te zware concurrentie vorm. maar ik heb al een oplossing gevonden, vanmorgend ben ik me gaan inschrijven voor het laatste deel van avondschool hulpkok, de desserts! Vanaf september tot januari ga ik op dinsdagvoormiddag weer naar school.
Toch tijd genoeg nu, want toen ik net zwanger was, moest ik onmiddellijk stoppen met werken vanwege de risico's.  Alle dagen thuis, het was wel een hele verandering. Stilzitten is me niet echt gegeven, dus heb ik al volop ideeën opgedaan voor de kinderkamer, de geboortekaartjes en de doopsuiker. Binnenkort kunnen de grote werken dus beginnen.

We kregen vandaag ook nog goed nieuws van de gyneacoloog, de uitslag van de triple-test was goed, wat wil zeggen dat ons kindje geen verhoogd risico heeft op een handicap. Ook werden de bloedwaarden voor toxoplasmose nogmaals gemeten en dat was ook nog steeds negatief. Ik heb me flink aan de voorschriften gehouden en heb de infectie ondertussen nog niet opgelopen. Voor de komende 6 maanden moet dat ook nog wel lukken dan...

Verdikt? niks verdikt...

Na 2 lange maanden zwijgen, mag iedereen het nu weten: in februari zijn we met 3!
De kritieke 12 weken zijn voorbij, en gisteren konden we op een 2e echo ons babytje zien spartelen in mijn buik. 6,21 cm is hij nu, van hoofd naar poep, dus in totaal ongeveer 9 cm. da's al goed gegroeid voor de voorbije 6 weken, want op de vorige echo mat hij slecht 3 mm. van een verandering gesproken!
Ook de nekplooi werd gemeten, en zo kon de gyneacoloog ons zeggen dat alles in orde was. een bijkomende triple-test werd gedaan via het bloed, en volgende week weten we daar nog meer over.
we konden ook zien dat het een echt wiebelgat wordt, stilzitten voor de meting en foto's zat er niet in! die zal dus nog afzien na de geboorte met 2 foto-freaks van ouders... alleszins, na wat verwoede pogingen hebben we toch al een paar fotootjes en zelfs al een videootje. en de aanhouder wint, want ons babytje gaf ons al ons zin, hij zwaaide eens lief naar de camera!

en zo worden wij dus mama en papa, moeke en papa worden nona en nandl, en mama en papa worden moeke en vake! en moeten de fiere grootouders-in-spé nu ook niet langer meer zwijgen...

De eindfase

Onze tuin begint er goed uit te zien. Vorig weekend kwam team Wim nog eens een handje (of meerdere zelfs) toesteken. Hij werkte eerst en vooral de oprit mooi af, zodat die helemaal klaar is voor de eerste landing. En dan begon hij te knutselen aan het achterdeurtje. Het grote, gapende gat in de schutting is nu helemaal weggewerkt, zodat we vorige week zondag voor de eerste keer op ons gemak buiten konden ontbijten. Net of we waren op vakantie.

Deze week hebben we met ons tweetjes nog een flinke dag in de tuin gewerkt. De stapstenen liggen mooi in de gazon zodat ze geen schrik meer moeten hebben van het grasmachien. De boordsteentjes werden bijna helemaal afgewerkt (op de te slijpen halve stukjes na) en de kantjes die daarvan hadden afgezien kregen opnieuw wat graszaadjes van tuinvrouw Els. Voor ons mag het mooie weer dus komen!

Schof in den hof

Afgelopen zaterdag hadden we geen plannen en dus konden we nog een dagje verder werken in de tuin. Om 8.30u ben ik op kamershoek mijn werkvolk gaan ophalen. En een hele corsa vol werkgerief. We vlogen er direct volle bak in. Ik begon als een professionele betoncentrale stabilisé te mengen terwijl schoonpapa Wim even een paar moeilijke hoekjes en kantjes van het tuinpadje klaarlegde. Ik werkte rustig verder aan de uitbreiding van het terras terwijl Wim weer moeilijke stukjes ging leggen aan het tuinpadje. Els kwam thuis met boodschappen en voelde aan het gras. De boodschappen werden binnen geparkeerd en ze haalde het grasmachien boven. Voor de eerste keer, zowel voor ons als voor het grasmachien, werd hier ons gazonnetje gekortwiekt. Het resulaat gaf genoeg voldoening om ons te laten rondsleuren met onze nieuwe tuintafel. En voilà, we konden buiten eten.

Zo begint ons paradijsje hier zijn definitieve vorm te krijgen. Er moet nog een beetje schutting worden bijgezet en nog wat boordsteentjes geplaatst, maar het is nu al volop genieten van onze tuin.

Ik ga een klinker kopen, walter!

Zaterdag, 7 juni, 6u. Donkere, koele ochtendlucht. Lokeren dommelt rustig in na een nacht van wilde feestjes. Maar Bert staat al fris gewassen in de keuken om een snel ontbijtje binnen te werken. Binnen een half uurtje staat hier een grote camion om stabilisé te leveren. Dat is pas een reden om vroeg op te staan.

Zaterdag, 7 juni, 7u. Een klein tracteurke van een of ander zeels landbouwertje staat hier met onze stabilisé. Desilussie van de week.

Enfin, een beetje later was Paulette hier met haar bus om werkvolk af te zetten. Welkom Wim, we beginnen er aan. Toen de oprit helemaal gevuld was en mooi plat lag, klaar om klinkers te leggen, riep Els al voor het eten. Alsof hij het geroken had, kwam toen nonkel Peter met zijn vadribo-bus langs. Ik heb daar natuurlijk direct een wielklem opgelegd en zo kwam het dat die arme stakker een half uur later ook klinkers aan het leggen was. Hij wou eens even uitleggen hoe we aan het tuinhuispaadje moesten beginnen, maar uitleggen werd voordoen en voordoen werd tuinpaadjes leggen. Ons team werd dan nog versterkt door een stevige klinkerdraagster, Els, die naar haar nachtwerk en het voor eten zorgen nu de keuken aan kant had. Ze had het niet eenvoudig, Wim aan de oprit vooraan en nonkel Peter aan het paadje achteraan...

De oprit is nu zo goed als af en het tuinpaadje al half. Nonkel Peter vertrok met zijn wielklem en Wim, Paulette en ik kregen lekkere spaghetti. Net op tijd, want we stonden al een hele dag te werken met de geur van spaghettisaus...

Zondag, 8 juni, 11u. Bert werd gewekt door Els die alweer een nacht gewerkt had. Hij viel uit zijn bed en mocht de stijfste spieren ervaren sinds de sportdag in het 3de middelbaar. Even later wandelde hij over zijn mooie vlakke oprit... en hij zag dat het goed was.

Twee-jarige Trixie

Na Bruce vorige maand, is het vandaag de beurt aan ons Trixie. Ze wordt 2 jaar vandaag! in mensenjaren staat dat ongeveer gelijk aan 25, de jongste hier dus. Maar ze laat zich niet doen...

Trixie werd niet zoals Bruce bij ons geboren, maar 'adopteerden' we uit een nestje van bij iemand anders. We hadden toen al 2 katers, dus een 3e erbij zou mss voor iets te veel vechtpartijen zorgen, we kozen voor een zachtaardig katinneke. hhmmm...een katinneke werd het alleszins.  zachtaardig...tja

De eerste dagen was het even wennen maar het duurde niet lang of ze zette al haar charmes in om die 2 grote katers uit 1 potje te laten eten, zodat zij de grote pot voor haar alleen had. Na een dikke maand had ze die 2 'onder de sloef'.  girl power! zal ze gedacht hebben...ook toen ze na nog geen maand bij ons al eens van het terras naar beneden wou gaan, die 2 grote achterna. Naar beneden lukte wel, naar boven was iets anders. Natuurlijk was toen de onderbuur niet thuis, en hebben we een hele reddingsactie moeten opzetten. Een mandje, een touw, enne...een ander attribuut om haar te lokken. Het was hilarisch maar uiteindelijk stapte ze toch in de geïmproviseerde lift om weer naar boven te geraken.

Naar beneden geraken heeft ze geen 2e keer geprobeerd, dus moest ze haar energie wel ergens anders kwijtgeraken. Geregeld konden we potgrond uit de plantenbakken opvegen, en was ze weer ongezien in de keuken geraakt. Als de deur niet goed in 't slot was, wist zij wel hoe die open te krijgen. Geregeld ging ze met theezakjes op de loop, of vond ze de cakejes die we gebakken hadden ook wel lekker. Cakejes? ja, trixie eet ALLES, maar dan echt ook alles. Als wij eten, kunnen we maar beter ons bord in 't oog houden...

We hadden er ons werk wel mee, met ons kleintje.

Het veranderde allemaal toen we verhuisden en ze geen regenpijp meer af hoefde om buiten te geraken. Al haar energie raakt ze daar kwijt, en 's morgens komt ze eerst naar binnen, om haar dagelijks patéke op te eisen en dan een hele dag te liggen slapen. een vermoeiend nachtleven moet ze hebben...en dat al op 2-jarige leeftijd

Laat het gras maar groeien!

Voor een koppel amateurs als wij is er toch weer een hoop prachtig tuinwerk verzet.

Eerst en vooral was er die dikke, vervelende boomstronk. Die is met een angstaanjagende kettingzaag onthoofd en ligt ondertussen onder een mooi korstje aarde. Omdat we allebei onze tuinarchitectuurfirma moeten combineren met een voltijdse job, moeten we af en toe eens een kettingzaag gebruiken op zondag. Zo kwam het dat er ook bijna een ongelooflijke zaagmadam mee onthoofd werd. Wij vonden anders wel dat zij harder aan het zagen was.

Vervolgens hebben we al het gras, dat we professioneel verwijderden, en al het steengruis, dat diep in de Lokerse bodem verscholen zat, afgevoerd naar het containerpark. Na een lekke band, over en weer rijden tussen verschillende containerparken en vooral heel veel zweet, hadden we ineens twee keer zoveel tuin.

De volgende fase was het verplaatsen en aanvullen van het tuinhek. Onze (nieuwe) oprit is nu gescheiden van de tuin en we hebben zelfs al een functioneel poortje. De oude oprit is bijna dichtgemaakt, maar we hebben de gamma-stock tijdelijk uitgeput, dus dat is nog even wachten. We hebben wel al klimopplantjes tegen de schutting geplant. Bij nader inzien bleek dat goedkoper dan streepjesbehang.

Verder is er nog meststof gestrooid en vandaag... heeft els het gras gezaaid. Ik ben al drie keer gaan kijken sinds ik thuis ben, maar het groeit nog niet. Ik heb er dan nog meer eventjes wat water over gedaan. Misschien kan ik het morgenvroeg al eens afrijden voor ik ga werken...

Birthday-Bruce

Bruceke wordt 4 vandaag. in kattenjaren dan toch, in mensenjaren komt dit overeen met 35 jaar. Dus eigenlijk is Bruce hier officiëel 'de oudste thuis'

Maar Bruce laat dat allemaal niet aan zijn hart komen. Een lekker patéke vanmorgen en nu een dutje op de zetel...meer moet dat niet zijn.

Wij zochten wat fotootjes bijeen van de voorbije 4 jaar, en maakten er een foto-albumpje van, speciaal voor hem alleen. Want soms is hij toch wel een beetje ijdel...mannen hé

Bobbejaanland!

Dinsdag was het zover, Vitas & Maaike hadden er al erg naar uitgekeken....en wij eigenlijk ook; we gingen naar bobbejaanland!

En we hadden er een goed dagje uitgekozen, want het was super weer! vroeg uit de veren, want er moesten nog lunchpakketten op verzoek klaargemaakt worden, choco met augurken en preparé, of zoiets...

In Zele onze  volgeladen en op naar bobbejaanland.

Een goed uur later kwamen we aan op bestemming, en niet veel later zaten we al in de eerste attractie: bobby drop. Daar hadden we al een natte broek toen we nog maar net in 't bootje zaten. En als we dan toch al nat waren, dan gingen we maar meteen de splinternieuwe attractie testen: banana battle. We namen plaats achter de waterkanonnen en schoten op alles wat bewoog. En natuurlijk kwam er ook wat water terug....klets-klets-klets-nat druipten we uit ons bootje. En zo ging onze tocht dan verder, en werkten we dan maar alle waterattracties af. en tussendoor een snelle roetsjbaan om weer wat drooggezwierd te worden.

Tegen een uur of 2 hadden we ongeveer alles afgewerkt, en begonnen we aan een tweede toer waarin onze favoriete attractie nog een bezoekje kregen. en nog een 3e....en...

het maximum hebben we eruit gehaald, tot 5 voor 5 hebben we geroetsjd, gespletst, gegleden, gezwierd...

Moe, nat en tevreden reden we terug naar Zele, waar we nog lekkere frietjes gingen eten!