Een roze living

Jongens, jongens... Ik ben eens drie dagen niet thuis geweest en amai... Ik denk dat ik els met de naderende verhuis beter niet te veel meer alleen kan laten. Toen ik gisterenavond thuis kwam, al telefonerend, hoorde ik mijn eigen stem hier galmen als in een kerk. Geen enkel fotootje nog aan de muur, geen cd's meer, alles weg, alles ingepakt. Het enige wat hier nog stond buiten de meubels en een grote stapel bananendozen. Met dank aan tante Nancy. Ik hoop wel dat els haar dozenverzamelwoede kan onderdrukken een keer we verhuisd zijn.

Maandag is els samen met elke naar ons huis gegaan, onder streng toezicht van de man van het immobureau uiteraard, om elke centimeter op papier te zetten. Kwestie van de juiste hoeveelheid verf en gordijn te kunnen kopen. Nadien zijn ze nog samen enkele interieur-deco-dinges-winkels gaan bekijken. Ik kreeg enkele foto's te zien van behangpapier dat ze wel mooi vond, al was het dan een beetje aan de barbieroze kant. Klein lichtpuntje in mijn roze duisternis is Elke, die roze niet mooi vindt, maar dit behangpapier wel. Ik zal dan zaterdag eens mee gaan kijken en mij kranig verweren tegen ons barbiedroombehangpapier. Meer nieuws volgt!