Het is alsof je op een glijbaan zit (=een ritser) die te stijl is voor je leeftijd. Alles gaat zo ongelooflijk snel! Het lijkt nog maar net gepasseerd dat Els hier zat te typen dat het nog 4 maanden was en vandaag zitten we nog maar 3 maanden van onze datum verwijderd. Maar ookal gaat de tijd snel, Els en ik hebben het roer nog stevig in handen. Vanmiddag gaan we de laatste uitnodigingen rondstrooien. Het doet ons zo ongelooflijk deugd dat de mensen oprecht zeggen hoe mooi ze onze uitnodiging vinden. Zelf hebben we ze al zo dikwijls onder onze pritt-stick zien liggen, dat we ze al bijna gewoontjes vinden, maar als we de reacties van onze genodigden zien... Het zit blijkbaar wel goed.
En dan nog even een geheimpje delen met de wereld:
Na het feest moet er natuurlijk gedanst worden, en het zweet liep al over mijn rug als ik het me nog maar voorstel. Alleen ik en Els op een dansvloer, dik 150 ogen op ons gericht... daar krijgt een mens het even benauwd van. Dus gingen we in op een reclame foldertje van een dansschool. We wilden het stiekem doen, zodat niemand zou weten dat mijn danstalent nog ontwikkeld moest worden. Nu komen we er vrijdag op uit dat Els haar ouders in dezelfde les geïnteresseerd waren... :-) Gevolgen: nog meer zweet over mijn rug en met ons vieren naar de dansles.
Gisteren was het de eerste les, en het was al meteen een opluchting. Ik blijk helemaal niet zo'n ramp in vergelijking met de rest. Het gaat allemaal langzaam genoeg, en voorlopig kan ik nog volgen. En mijn (dans)partner kan er ook wat van... het komt in orde!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten